Na ruim vier jaar boudoirfotografie heb ik inmiddels wel door dat onzekerheid nauwelijks te maken heeft met hoe iemand eruitziet. Ik heb vrouwen voor mijn lens gehad van wie je denkt dat ze hier totaal geen moeite mee zouden hebben. Vrouwen die stevig staan, die weten wat ze doen, die niet dagelijks twijfelen over alles wat ze aantrekken. En toch zie ik het elke keer weer gebeuren, vaak heel subtiel. Een grapje net voordat we beginnen. Een opmerking die klinkt alsof hij niks voorstelt, maar alles zegt. “Zeg je het als het niet mooi is?” of “Deze kant is beter dan die, toch?”
Het gaat zelden over de foto’s. Het gaat over controle. Over willen weten hoe je overkomt, voordat iemand anders dat beeld voor je bepaalt. En dat is precies wat een boudoirshoot lastig kan maken. Niet omdat je iets spannends aantrekt of omdat je meer laat zien, maar omdat je even niet kunt bijsturen. Je kunt niet meekijken, niet alvast oordelen, niet corrigeren voordat het vastligt. Je staat daar, en dat is het.
Wat ik vaak hoor, is dat vrouwen eerst nog iets willen veranderen voordat ze dit doen. Eerst afvallen. Eerst een betere fase. Eerst meer zelfvertrouwen. Alsof onzekerheid vanzelf verdwijnt zodra je aan een bepaald plaatje voldoet. In de praktijk zie ik het tegenovergestelde. De lat schuift gewoon mee. Er komt altijd weer iets nieuws waar je kritisch op kunt zijn. Wachten tot je je zeker genoeg voelt, is meestal geen oplossing, maar uitstel.
Er komt tijdens bijna elke shoot een moment waarop die controle langzaam zakt. Niet omdat iemand zich ineens fantastisch voelt, maar omdat het simpelweg niet meer vol te houden is om alles vast te blijven houden. De schouders zakken, de blik wordt rustiger, het denken stopt een beetje. Dat zijn de momenten waarop de beelden veranderen. Niet netter, niet perfecter, maar eerlijker. Minder ingehouden. Minder gemaakt.
En vaak zie ik dan iets gebeuren wat mensen zelf niet hadden verwacht. Niet dat ze ineens nergens meer onzeker over zijn, maar dat ze zichzelf zien zonder die constante correctie. Zonder dat stemmetje dat altijd net voor is met commentaar. Dat kan even binnenkomen. Soms schuurt het. Soms lucht het juist op.
Een boudoirshoot lost geen onzekerheid op. Dat is ook niet het doel. Wat hij wel doet, is laten zien hoe je eruitziet als je even stopt met jezelf bijsturen. En voor veel vrouwen is dat al genoeg om anders te kijken. Iets minder hard. Iets minder streng. En soms gewoon met de gedachte: dit ben ik dus ook.
